Hoorn moet je voelen 16 juli 2009

Hoi,

 

Mara had het idee naar de tentoonstelling van Elaine te gaan in de Boterhal in Hoorn. Maja en ik gingen vrolijk mee. Niemand in Hoorn had ooit van de Boterhal gehoord. Hebben we daar niet een soort "boter aan de galg smeer spreekwoord voor verzonnen, of sla ik de plank nu totaal mis? In elk geval, na een paar meter terras 1, vonden we toch de Boterhal. Alwaar een rampzalig vriendelijk nonstopkakelende dame resideerde, staat ergens op de foto in een hes verdacht doen denkend aan de vroegere cursisten van mn moeder (cursus 'weven en vormgeven in miniatuur' in de jaren 80). Zij waarschuwde ons dat het werk heus niet echt en eng was. Ha ha! Mooi gebouw, die boterhal, met Middeleeuwse koppen aan het plafond.

 

Elaines werk had wel iets Victoriaans begrafeniskunstachtigs. Ik vond het intrigerend, ook vanwege al die organza draperieen en vlezige toestanden, wel jammer dat de woorden vaak niet leesbaar waren. Het was moeilijk te fotograferen dus de foto's doen echt geen recht aan het werk.

 

Boven was een soort nostalgische installatie van Arlo Laibowitz en Wouter van Veldhoven om helemaal blij van te worden. Deze was zo mogelijk nog moeilijker te fotograferen. Een transportkistjesnetwerk met allerlei uitvindingen/apparaten en circuitjes met aanknippende lichtjes, beweging en strijkstokken die muziek fabriceerden van plonke plonk en ander geluid. Door het donker en aanflitsende licht, het verhalend magisch realistische karakter, en het jongens- van- 13-achtige (wat ik niet mocht zeggen van Mara, want heusch ook leuk voor meisjes en aanverwanten) was het geheel erg charmant.

 

Vervolgens zaten we weer ergens op het terras, in het zicht van Huppeldepup Pieterszoon Coen onder een citymarketingspandoek "Hoorn moet je voelen", wat wij wel een ranzige slogan vonden, maar wat waarschijnlijk gewoon refereert aan 'wie niet horen wil moet maar voelen' en niet echt aan porno. Ik had daar op het terras een nieuwe smaakaandoening want de appeltaart smaakte nogal uiig. Uiteindelijk liepen we de haven binnen, waar we wederom op een bank neerploften en waar vooral maja nieuwe vrienden maakten (zie foto's). Zij had het lumineuze idee de weg naar het station te vragen aan een man met 1 tand. In de trein stonk het naar urine, maar hadden we toch lol. 

 

In Amsterdam had Jacobien bedacht ons te ontmoeten dus dronken we nog wat, enzovoorts. Het was een ernstig genoeglijk tripje. Het volgende uitjes idee is om naar De Pont in Tilburg te gaan, bijvoorbeeld.

 

Dag, groet, Ernee