Les van 24 april 2010

Leermoment

Otto ontdekte met behulp van Mara dat ballonnen ook vies gemaakt mogen worden met verf en dat zwart goed paste in het bonte geheel en dat bezems niet per se vuil maar ook ballonnen kunnen vegen. Worsten zouden de boel nog kunnen versterken en een performance ballonblazen en -kneden slaan we ook niet in de wind.

Mara stortte zich met verf en blokken op het kamerscherm/douchegordijn, maar kwam tijd te kort en had ook wat problemen met de zwaartekracht. Dit werd opgelost en een begin is gemaakt voor een installatie die niet groot genoeg kan zijn en waarbij ook de vloer een rol gaat spelen.

Ik ontdekte de relatie tussen wetenschap en kunst (of was het het verschil) en ook dat ratten en muizen niet in dezelfde huizen wonen. Deuren kunnen rood of zwart zijn en taarten borsten, of omgekeerd.

Ida bleek een ware couturier en flanste in no-time een prachtgewaad van vuilniszak en boomschors in elkaar. Bij elkaar gebracht met onder andere wasknijpers. Het idee is nu om er nog een stuk of 5 te maken en deze wellicht tijdens de presentatie als een schildersdoek aan de muur te presenteren. (Tenzij Otto te hulp schiet met zijn ballonnenpomp om ze in de ruimte te laten wapperen).

Ernee was helaas genoodzaakt om de les voortijdig te verlaten. Wij stonden lang stil bij haar werk en vroegen ons af wat haar had bewogen en wat haar leermoment zou zijn geweest. Het zag eruit alsof ze haar werkplek had verlaten voor ze nog beginnen moest. Alle materialen lagen netjes geordend. 'Alles is er'. Als dit een kijkje is in iemands atelier, vroeg Harm, mag dat dan tot kunst worden gerekend? Toen zagen we het altaar met de tekening, de haasjes op de voorgrond en de witte boa die er boven hing. Zeefjes aan de verwarming en lege 'volgeblazen' doorzichtige plastic zakken op de grond. Een trolley met Adam en Eva en een schaar die toch mee naar huis moest. Van alles te zien en te verzinnen. Een ode aan de liefde, dan toch?

Kim had een groot werk van oliepastel voor een deel bedekt met een kleiner en leger werk op dun papier dat ervoor hing (plus nog wat kleinere o.a. pentekeningen erboven geplaatst). Het achterliggende stuk van het grote werk vond ze niet goed. Door het nieuwe werk op de voorgrond te plaatsen werden we weggeleid van het grote doek/keken we er op een andere manier naar, dat werkte goed. Maar de grote werken van Kim verdienen op zich alle aandacht. Ze gaat de voor haar minder geslaagde plek in het werk nog veranderen.

Jacobien had een muziekstuk gecomponeerd op grote witte vellen en de muziek door laten lopen van het ene naar het andere vel, met verschillende kleuren. Op de witte muur kwam het werk wat minder tot zijn recht. Misschien eerst de achtergrond van het papier met verf bewerken? Kleinere muziekhandschriften had ze opgehangen naast 'gewone' handschriften van iemand anders, die al in de ruimte aanwezig waren, dit gaf een verrassend effect. Het werkte mooi samen.

Tenslotte ploften Mara en ik nog even neer bij hotel Arena in de zon voor een cola en een jus d'orange.

Groetjes, Maja - (foto's hieronder)